Skip to main content

 ภาพ / มีเดีย อินไซด์ เอ้าท์

ไม่เคยอ่านหนังสือพิมพ์ของนิสิต นักศึกษาแบบเต็มฉบับมาก่อน ได้แต่พลิกไปพลิกมา ซึ่งโดยทั่วไป คนรุ่นใหม่ ไฟแรง มักจะมีความหาญกล้าที่จะนำเสนอเรื่องราวต่างๆดี แต่ประสบการณ์การนำเสนอ ความลึกซึ้งของมุมมองและข้อมูลอาจจะมีผิดแผกแตกต่างกันไปแล้วแต่ทีมงานและความใกล้ชิดกับที่ปรึกษาหรือครูอาจารย์

ครานี้ ระหว่างเยี่ยมเพื่อนฝูงที่มีเดียอินไซด์เอาท์  ลูกศิลป์ วางเตะตาอยู่บนโต๊ะรับแขก จึงได้มีโอกาสหยิบไปอ่านที่บ้านระหว่างมื้ออาหารและมื้อกาแฟ ว่าจะอ่านแบบผ่านๆแต่ก็อ่านจนจบทั้งเล่ม

ประเด็นเรื่องสร้างสะพานแห่งใหม่ เป็นเรื่องที่น่าสนใจ เพราะสื่อทั่วไปไม่ได้เอ่ยถึงเท่าไหร่ เรื่องการอำนวยความสะดวกสบายให้คนกรุง ถ้าการก่อสร้างเหล่านั้นไม่กระทบวิถีชีวิต ความเป็นอยู่ของตัวเอง หรือการเดินทางไปทำมาหากิน คนกรุงก็จะยินดี และสนับสนุนการก่อสร้างใหญ่ๆทั้งหลาย ซึ่งมักจะหมายถึงการเวนคืนที่ดินและสิ่งปลูกสร้างด้วย

 ภาพ / มีเดีย อินไซด์ เอ้าท์

หลายทศวรรษก่อน คนที่ส่งเสียงค้านความเจริญ และโครงการพัฒนาทั้งหลาย มักจะได้แก่ ชาวสลัม และผู้เช่ารายย่อยทั้งหลาย แต่หลายปีมานี้ เราจะเห็นเสียงโวยวายถึงความไม่ต้องการเปลี่ยนวิถี เปลี่ยนที่ทาง ของคนกรุง ที่เป็นชนชั้นกลาง ด้วยเหตุแห่งการตัดถนน สร้างสะพาน และสวนหย่อม ทั้งหลาย แม้แต่เมื่อโครงการก่อสร้างเป็นของเอกชน แต่หากขัดทัศนวิสัย และภูมิทัศน์ ตลอดจนวิถีชุมชนที่สงบสุขของคนในย่านหนึ่งๆ ก็มักจะโดนแรงต้านด้วยเช่นกัน

การได้อ่านมุมมองของชาวบ้าน (ต้องเรียกว่าชาวกรุง จึงจะถูก) ในกรณีของคนที่อยู่ย่านบางรัก ถนนจันทน์ ทำให้เห็นมุมสะท้อนถึงความเดือดร้อน และสิทธิของชาวกทม.ในอีกแง่หนึ่งเหมือนกัน เหตุเพราะเราไม่ค่อยจะได้เห็นหรือรับรู้อนาโตมีของชาวยานนาวากันบ่อยนักในวิถีชีวิตที่รีบเร่งของคนกรุง คำถามที่เจ้าของโครงการพัฒนาและภาครัฐที่ใหญ่กว่านั้น และฝ่ายกทม.เองต้องเข้ามาแทรกแซงคือ ข้อสรุปที่เป็นธรรมคืออย่างไร ยังไม่มีความชัดเจนนัก

กระบวนการรับฟังความเห็นของประชาชนผู้ได้รับผลกระทบไม่ว่าจากโครงการก่อสร้าง ในเมืองหรือชนบท ก็มักเผชิญสภาพอย่างเดียวกันคือ คนจะสร้างแค่ทำประชาพิจารณ์ตามกฎระเบียบ หาได้ทำด้วยใจไม่ ไม่ได้คิดเอาคนที่อยู่ตรงนั้นเป็นที่ตั้งอยู่แล้ว นี่ก็เป็นเรื่องที่สื่อควรต้องติดตามต่อเนื่องต่อไป

ประเด็นแท็กซี่ปฏิเสธผู้โดยสาร ก็เป็นเรื่องใกล้ตัวที่สื่อนึกไม่ค่อยถึง แต่อาจจะเหมาะกับหัวข้อสนทนาทางวิทยุมากกว่าก็เป็นได้  บางทีเรานึกถึงสิทธิของผู้บริโภคมากจนลืมนึกถึงสิทธิของผู้ให้บริการ หรือผู้ใช้แรงงานเหมือนกัน  การที่สื่อเล็กๆอย่างลูกศิลป์มาพูดถึงเรื่องของคนที่อาจจะถูกลืมก็เลยเป็นเรื่องน่ายินดี

เรื่องราวนอกจากนั้นเกี่ยวพันกับวิถีของนักศึกษาไม่มากก็น้อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องท้องก่อนวัยอันควร เรื่องเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษา เรื่องยาเสพติด ฆ่าตัวตาย หรือไอคิวเด็ก ก็ตาม

หวังว่าความสนใจและความละเอียดลออในการเรียบเรียงของคนรุ่นใหม่ๆจะมีสืบเนื่องเมื่อเดินไปสู่ถนนสายอาชีพของตน เพราะไม่ว่าจะอยู่ในวิชาชีพใด หากมุ่งมั่น ใส่ใจ เข้าใจให้ทั่วถึงว่าใครคือคนที่ได้รับผลกระทบจากกิจการต่างๆและนโยบายต่างๆที่ดำเนินอยู่นั้นก็จะช่วยให้เรา มีความตระหนักรู้ และเชื่อมโยงกับคนหมู่มากของสังคมได้

 

เกี่ยวกับผู้เขียน: อัจฉรา อัชฌายกชาติ ไม่ได้จบสื่อสารมวลชน แต่ทำงานหนังสือพิมพ์มาตั้งแต่กลางปี 2531 อยู่มาหลายฉบับ เริ่มจากกรุงเทพธุรกิจฉบับบ่าย-ฉบับปกติ, ผู้จัดการรายสัปดาห์-รายเดือน  ปัจจุบันอยู่ที่หนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ เป็นปีที่ 18 แล้ว

 

ลูกศิลป์ สื่อนักศึกษา สื่อสร้างสรรค์